મેરી કહાની મેરી ડિજિટલી ઝુબાની - ભાગ- ૭૪ - ૦૧ માર્ચ ૨૦૨૬

 

હેલો કેમ છો મિત્રો ,૨૦૨૬ માર્ચ ના પ્રથમ વિકેન્ડએ આપ સૌનું સ્વાગત છે . આ મહિનો સ્ત્રી નો છે આમતો એમનો કોઈ મહિનો ના હોય અને સાથે લોકો ને સન્માન આપવાનો છે તો આપસૌ ને દિલ થી આભાર આપ ના સાથ માટે અને હવે આજ ની વાત જ્યાં લાસ્ટ ટાઈમે અટકેલ ત્યાં થી. 

સવારની કિરણો રૂમમાં પ્રવેશી રહી હતી. ટેબલ પર પડેલો “વિશ્વાસનો પત્ર” હજુ તાજું લાગતો હતો—જાણે એ પત્ર માત્ર લખાયો નહોતો, પણ જીવાયો હતો. એ પત્રે મને એક clarity આપી હતી, એક દિશા આપી હતી. હવે એ દિશાને actionમાં ફેરવવાનો સમય આવી ગયો હતો.

હું વિચારતો હતો—“Vision 2.0” માત્ર mindsetમાં નહીં, હવે missionમાં પણ દેખાવું જોઈએ. એ missionનું નામ મેં આપ્યું—“પ્રોજેક્ટ 2.0.”

પ્રોજેક્ટ 2.0 એ marks માટે નહીં, identity માટે હતું. એ project એ future design કરવાનો પ્રયાસ હતો. મેં notebook ખોલી અને લખ્યું:

• “હું શું build કરવું છે?”
• “હું કોને inspire કરવું છે?”
• “હું કઈ રીતે contribute કરવું છે?”

દરેક પ્રશ્ને મને એક answer આપ્યો.
“હું blog build કરવું છે.”
“હું community uplift કરવી છે.”
“હું growth dialogues lead કરવું છે.”

એ answersને મેં planમાં ફેરવ્યા. Blog માટે topics list કર્યા—personal growth, student life, Mentor Talks, failures, victories. Community uplift માટે NGO platform design કરવાનું sketch કર્યું—interactive, inclusive, transparent. Growth dialogues માટે friends સાથે sessions plan કર્યા—casual conversations, but deep reflections.

પ્રોજેક્ટ 2.0 એ મારા માટે એક laboratory બની ગયું. દરેક subject હવે experiment હતો. Accounts—finance lab. Business Studies—entrepreneurship workshop. English—communication studio. Psychology—mindset lab.

હું હવે marks માટે નહીં, mission માટે ભણતો હતો. દરેક assignmentને project report તરીકે treat કરતો હતો. દરેક presentationને vision pitch તરીકે.

Mentor Talks Journal હવે Mentor Projects Journal બની ગયું. Mentorના quotesને action pointsમાં ફેરવતો હતો. “Failure polish કરે છે”—failure analysis sheet. “Victory is in mindset”—victory journal. “Version 2.0 begins where comfort ends”—comfort zone challenges.

પ્રોજેક્ટ 2.0 એ મને resilience શીખવ્યું. જ્યારે doubt આવતો, હું project plan revisit કરતો. જ્યારે fear આવતો, હું gratitude list વાંચતો. જ્યારે panic આવતો, હું breathing exercise કરતો.

એક દિવસ schoolમાં career counseling session હતું. Counselorએ કહ્યું: “તમારું future marksથી નહીં, missionથી define થાય છે.” એ વાક્ય મારા project 2.0 માટે validation હતું.

હું હવે friends સાથે growth dialogues કરતો. “તું futureમાં શું build કરવું માંગે છે?” “તું failureને કેવી રીતે handle કરશો?” “તું marksથી આગળ શું define કરશો?” એ પ્રશ્નો conversationsને missionમાં ફેરવતા હતા.

પ્રોજેક્ટ 2.0 એ મને mentor mindset આપ્યું. હું હવે નાના ભાઈ-બહેનને guidance આપતો. Friendsને motivate કરતો. Blog પર thoughts share કરતો.

એક સાંજ, notebookમાં લખ્યું:
“પ્રોજેક્ટ 2.0 એ માત્ર plan નથી. એ તો identity છે. એ identity marksથી નહીં, missionથી define થાય છે.”

રૂમમાં શાંતિ હતી. અંદર clarity હતી. એ clarity કહેતી હતી—Version 2.0 હવે Version 3.0 તરફ આગળ વધી રહ્યું છે.

અને એ doorway હવે ખુલવા તૈયાર હતું.

આગળ શું થશે એ જોઈશું આવતા મહિને.ત્યાં સુધી આજ ના આ બ્લોગ , આ વાર્તા ને લઇ ને તમારા કોઈ કમેન્ટ કે સજેશન હોય તો મને જણાવી શકો છો. નીચે મારા સોશ્યિલ મીડિયા ની લિંક્સ છે જેમાં પણ તમે ડાયરેક્ટ મને મળી શકો છો. આપ નો પ્રતિભાવ હંમેશા મને આવકાર્ય રહેશે. આવતા રવિવારે  લવ ડોઝ અનલિમિટેડ માં એક લવ સ્ટોરી સાથે મળીશું ત્યાં સુધી હેપી વિક અગેઇન અને વાંચવા બદલ સૌ મિત્રો નો આભાર . મારા સોશ્યિલ મીડિયા પાર્ટનર નો પણ દિલ થી આભાર કેમકે એ ટીમ  વગર હું કદાચ ફરી લખવાનું સાહસ ના કરી શકતો હોત.

ફેસબુક :  https://www.facebook.com/ManthanThakkarOfficial

 

ટિવટર : https://twitter.com/ManthanVThakkar

 

ઇન્સ્ટાગ્રામ : https://instagram.com/ManthanVThakkar