મેરી કહાની મેરી ડિજિટલી ઝુબાની - ભાગ- ૭૩ - ૦૧ ફેબ્રુઆરી ૨૦૨૬

 

હેલો કેમ છો મિત્રો ,૨૦૨૬ ફેબ્રુઆરી  ના પ્રથમ વિકેન્ડએ આપ સૌનું સ્વાગત છે . આ મહિનો પ્રેમ નો છે અને સાથે જ મહાશિવરાત્રિ પણ છે તો ભક્તિ અને પ્રેમ નો મહિનો અને જોઈએ તો મહાદેવ થી મોટી પ્રેમ કહાની કોઈ ની હતી જ નહિ કે હશે પણ નહિ તો મહાદેવ હર સાથે  આજ ની વાત જ્યાં લાસ્ટ ટાઈમે અટકેલ ત્યાં થી. 

સાંજનો સમય હતો. રૂમમાં એક અજાણી શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. બહાર પવન હળવો હતો, અંદર મનમાં એક અજાણી તીવ્રતા. ટેબલ પર સ્કેચબુક, ટાઈમ ટ્રેકર, Mentor Talks Journal—all ready, but એ દિવસ કંઈક અલગ લાગતો હતો. એ દિવસ મેં એક ખાલી પાનું ખોલ્યું. પેન હાથમાં લીધો. અને લખવાનું શરૂ કર્યું—“વિશ્વાસનો પત્ર.”

હું મારા ભવિષ્યના સ્વને સંદેશ લખી રહ્યો હતો. એ future self, જે કદાચ Version 3.0 હશે—એક evolved, calm, resilient, visionary self. એ પત્રમાં મેં મારી યાત્રા capture કરવી હતી—panicના પળો, failureના ઘા, Mentorના શબ્દો, victoryના lessons, gratitudeના seeds.

મેં શરૂઆત doubtsથી કરી. “શું હું ખરેખર strong છું?” “શું મારા સપના practical છે?” “શું હું future handle કરી શકીશ?” એ પ્રશ્નો મારા મનના અંધારા ખૂણામાંથી આવતા હતા. પણ એ doubts સાથે મેં મારા dreams પણ લખ્યા. “હું એક દિવસ એવા યુવા બનવા માંગું છું, જેના શબ્દો કોઈનું જીવન બદલી શકે.” “હું એક Mentor બનવા માંગું છું, જે બીજા માટે દિશા બની શકે.” “હું એક platform build કરવું છે, જે community uplift કરે.”

Mentorના quotes મેં પત્રમાં ઉમેર્યા. “Failure polish કરે છે.” “Version 2.0 begins where comfort ends.” “Victory is not in marks, victory is in mindset.” મેં future selfને લખ્યું: “તું આ quotes યાદ રાખજે. જ્યારે તું doubtમાં હશે, ત્યારે આ quotes તને anchor કરશે. જ્યારે તું successમાં હશે, ત્યારે આ quotes તને humble કરશે.”

પત્રમાં gratitude પણ વ્યક્ત કર્યું. “Thank you, Mentor.” “Thank you, Friends.” “Thank you, Failures.” “Thank you, Self.” મેં future selfને લખ્યું: “Gratitude ભૂલશો નહીં. Gratitude એ growthનું fuel છે. Gratitude વગર success hollow છે. Gratitude વગર vision selfish છે.”

પત્રના મધ્યમાં મેં મારા future selfને કહ્યું: “તું stronger છે. તું wiser છે. તું calmer છે. તું resilient છે. તું marksથી define થતો નથી. તું mindsetથી define થતો છે. તું panicથી તૂટતો નથી. તું panicથી polish થતો છે.” એ lines મારા માટે affirmation હતી, future self માટે reminder હતી.

મેં future vision પણ લખ્યું. “હું એક blog લખીશ, જે યુવાનોને inspire કરશે.” “હું એક NGO platform build કરીશ, જે community uplift કરશે.” “હું એક Mentor બનીશ, જે growth dialogues lead કરશે.” મેં future selfને લખ્યું: “તું આ vision fulfill કરજે. તું marks chase નહીં કરજે, meaning chase કરજે. તું greatness chase નહીં કરજે, goodness build કરજે.”

અંતે મેં bold lettersમાં લખ્યું: “Faith. Vision. Discipline. Contribution. Gratitude. Resilience. આ values તને guide કરશે. આ values તને define કરશે. આ values તને elevate કરશે.”

પત્ર પૂરો થયો. pen મૂકી દીધો. રૂમમાં શાંતિ હતી, પણ અંદર clarity હતી. એ પત્ર future selfને લખેલો message નહોતો. એ તો એક પ્રતિબિંબ હતો—જેમાં મારા doubts, dreams, mentors, victories—all capture થયા હતા. એ પત્ર remind કરતો હતો કે Version 2.0 એ માત્ર એક stage નથી, એ તો Version 3.0 તરફનું doorway છે.

અને એ doorway હવે ખુલવા તૈયાર હતું.

આગળ શું થશે એ જોઈશું આવતા મહિને.ત્યાં સુધી આજ ના આ બ્લોગ , આ વાર્તા ને લઇ ને તમારા કોઈ કમેન્ટ કે સજેશન હોય તો મને જણાવી શકો છો. નીચે મારા સોશ્યિલ મીડિયા ની લિંક્સ છે જેમાં પણ તમે ડાયરેક્ટ મને મળી શકો છો. આપ નો પ્રતિભાવ હંમેશા મને આવકાર્ય રહેશે. આવતા રવિવારે  લવ ડોઝ અનલિમિટેડ માં એક લવ સ્ટોરી સાથે મળીશું ત્યાં સુધી હેપી વિક અગેઇન અને વાંચવા બદલ સૌ મિત્રો નો આભાર . મારા સોશ્યિલ મીડિયા પાર્ટનર નો પણ દિલ થી આભાર કેમકે એ ટીમ  વગર હું કદાચ ફરી લખવાનું સાહસ ના કરી શકતો હોત.

ફેસબુક :  https://www.facebook.com/ManthanThakkarOfficial

 

ટિવટર : https://twitter.com/ManthanVThakkar

 

ઇન્સ્ટાગ્રામ : https://instagram.com/ManthanVThakkar